Αναγνώριση και εκτέλεση ρωσικής ετυμηγορίας καταστροφής

Σε πολλές εθνικές και διεθνείς εμπορικές συμβάσεις, συνήθως τείνουν να ρυθμίζουν το arbitrage για την επίλυση επιχειρηματικών διαφορών. Αυτό σημαίνει ότι η υπόθεση θα ανατεθεί σε διαιτητή αντί για δικαστή εθνικού δικαστηρίου. Για την ολοκλήρωση της εκτέλεσης μιας διαιτητικής απόφασης, απαιτείται από τον δικαστή της χώρας εκτέλεσης να παρέχει ένα exequatur. Ένα exequatur συνεπάγεται την αναγνώριση της διαιτητικής απόφασης και ισοδυναμεί με δικαστική απόφαση που μπορεί είτε να εκτελεστεί είτε να εκτελεστεί. Οι κανόνες για την αναγνώριση και την εκτέλεση μιας αλλοδαπής ετυμηγορίας ρυθμίζονται στη Σύμβαση της Νέας Υόρκης. Αυτή η σύμβαση εγκρίθηκε από μια διπλωματική διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών στις 10 Ιουνίου 1958 στη Νέα Υόρκη. Αυτή η σύμβαση συνήφθη πρωτίστως για τη ρύθμιση και τη διευκόλυνση της διαδικασίας αναγνώρισης και εκτέλεσης μιας αλλοδαπής δικαστικής απόφασης μεταξύ συμβαλλομένων κρατών.

Επί του παρόντος, η σύμβαση της Νέας Υόρκης έχει 159 κρατικά μέρη.

Όσον αφορά την αναγνώριση και την εκτέλεση βάσει του άρθρου V (1) της Σύμβασης της Νέας Υόρκης, ο δικαστής επιτρέπεται να έχει διακριτική εξουσία σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Κατ 'αρχήν, ο δικαστής δεν επιτρέπεται να εξετάσει ή να αξιολογήσει το περιεχόμενο μιας δικαστικής απόφασης σε υποθέσεις που αφορούν αναγνώριση και εκτέλεση. Ωστόσο, υπάρχουν εξαιρέσεις σε σχέση με σοβαρές ενδείξεις ουσιαστικών ελαττωμάτων στη δικαστική απόφαση, έτσι ώστε να μην μπορεί να θεωρηθεί δίκαιη δίκη. Μια άλλη εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα ισχύει εάν είναι αρκετά εύλογο ότι σε περίπτωση δίκαιης δίκης, θα οδηγούσε επίσης σε καταστροφή της δικαστικής απόφασης. Η ακόλουθη σημαντική υπόθεση του Ύπατου Συμβουλίου δείχνει σε ποιο βαθμό η εξαίρεση μπορεί να χρησιμοποιηθεί στις καθημερινές πρακτικές. Το βασικό ερώτημα είναι εάν μια απόφαση διαιτησίας που έχει καταστραφεί από το ρωσικό δικαστήριο, μπορεί ακόμη να περάσει τη διαδικασία αναγνώρισης και εκτέλεσης στις Κάτω Χώρες.

Αναγνώριση και εκτέλεση ρωσικής ετυμηγορίας καταστροφής

Η υπόθεση αφορά μια ρωσική νομική οντότητα που είναι ένας διεθνώς παραγωγός χάλυβα που ονομάζεται OJSC Novolipetsky Metallurgichesky Kombinat (NLMK). Ο παραγωγός χάλυβα είναι ο μεγαλύτερος εργοδότης της ρωσικής περιοχής Lipetsk. Η πλειοψηφία των μετοχών της εταιρείας ανήκει στον Ρώσο επιχειρηματία VS Lisin. Η Lisin είναι επίσης ο ιδιοκτήτης των λιμένων μεταφόρτωσης στην Αγία Πετρούπολη και το Tuapse. Η Lisin κατέχει υψηλή θέση στη ρωσική κρατική εταιρεία United Shipbuilding Corporation και έχει επίσης συμφέροντα στη ρωσική κρατική εταιρεία Freight One, η οποία είναι σιδηροδρομική εταιρεία. Με βάση τη Συμφωνία Αγοράς, η οποία περιλαμβάνει διαδικασία Διαιτησίας, και τα δύο μέρη συμφώνησαν για την αγορά και πώληση των μετοχών της NLMK της Lisin στην NLMK. Μετά από διαφωνία και καθυστερημένες πληρωμές της τιμής αγοράς για λογαριασμό της NLKM, η Lisin αποφασίζει να παραπέμψει το ζήτημα ενώπιον του Διεθνούς Εμπορικού Διαιτητικού Δικαστηρίου στο Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο της Ρωσικής Ομοσπονδίας και ζητεί την πληρωμή της τιμής αγοράς μετοχών, η οποία είναι σύμφωνα σε αυτόν, 14,7 δισεκατομμύρια ρούβλια. Η NLMK υποστηρίζει ότι η Lisin έχει ήδη λάβει προκαταβολή που σημαίνει ότι το ποσό της τιμής αγοράς έχει αλλάξει σε 5,9 δισεκατομμύρια ρούβλια.

Το Μάρτιο του 2011 ξεκίνησε ποινική διαδικασία κατά της Lisin για υποψίες απάτης ως μέρος της συναλλαγής μετοχών με την NLMK και επίσης για την υποψία παραπλανητικού δικαστηρίου διαιτησίας στην υπόθεση κατά της NLMK. Ωστόσο, οι καταγγελίες δεν οδήγησαν σε ποινική δίωξη.

Το διαιτητικό δικαστήριο, όπου έχει ασκηθεί υπόθεση μεταξύ της Λισίν και της NLMK, καταδίκασε την NLMK για την καταβολή του υπόλοιπου ποσού της τιμής αγοράς των 8,9 ρούβλια και απέρριψε τις αρχικές αξιώσεις και των δύο μερών. Η τιμή αγοράς στη συνέχεια υπολογίζεται με βάση τη μισή τιμή αγοράς από τη Lisin (22,1 δισεκατομμύρια ρούβλια) και την υπολογιζόμενη αξία κατά NLMK (1,4 δισεκατομμύρια ρούβλια). Όσον αφορά την προκαταβολή, το δικαστήριο καταδίκασε την NLMK σε καταβολή 8,9 δισεκατομμυρίων ρούβλια. Δεν είναι δυνατή η προσφυγή κατά της απόφασης του διαιτητικού δικαστηρίου και η NLMK ισχυρίστηκε, βάσει προηγούμενων υποψιών απάτης που διέπραξε η Lisin, για καταστροφή της απόφασης διαιτησίας από το Δικαστήριο του Arbitrazh της πόλης της Μόσχας. Ο ισχυρισμός αυτός έχει εκδοθεί και η απόφαση διαιτησίας καταστρέφεται.

Η Lisin δεν θα το υποστηρίξει και θέλει να ακολουθήσει μια εντολή διατήρησης των μετοχών που κατέχει η NLMK στην πρωτεύουσα της NLMK International BV στο Άμστερνταμ. Η καταστροφή αυτής της ετυμηγορίας κατέστησε αδύνατη την επιβολή εντολής διατήρησης στη Ρωσία. Ως εκ τούτου, η Lisin ζητά αναγνώριση και εκτέλεση της απόφασης διαιτησίας. Το αίτημά του απορρίφθηκε. Βάσει της σύμβασης της Νέας Υόρκης, είναι σύνηθες για την αρμόδια αρχή της χώρας της οποίας το σύστημα δικαιοσύνης βασίζεται η απόφαση διαιτησίας (σε αυτήν την περίπτωση τα ρωσικά τακτικά δικαστήρια) να αποφασίζει, σύμφωνα με την εθνική νομοθεσία, σχετικά με την καταστροφή των διαιτητικών αποφάσεων. Κατ 'αρχήν, το δικαστήριο επιβολής δεν επιτρέπεται να αξιολογεί αυτά τα διαιτητικά βραβεία. Το Δικαστήριο στο Διαδικαστικό Δικαστήριο θεωρεί ότι η απόφαση διαιτησίας δεν μπορεί να εκτελεστεί, επειδή δεν υπάρχει πλέον.

Η Lisin άσκησε έφεση κατά της απόφασης αυτής στο Εφετείο του Άμστερνταμ. Το Δικαστήριο θεωρεί ότι κατ 'αρχήν μια καταστραφεί απόφαση διαιτησίας συνήθως δεν θα λαμβάνεται υπόψη για οποιαδήποτε αναγνώριση και εκτέλεση εκτός εάν πρόκειται για εξαιρετική περίπτωση. Υπάρχει μια εξαιρετική περίπτωση εάν υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι η απόφαση των ρωσικών δικαστηρίων στερείται ουσιαστικών ελαττωμάτων, έτσι ώστε αυτό να μην μπορεί να θεωρηθεί δίκαιη δίκη. Το Εφετείο του Άμστερνταμ δεν θεωρεί τη συγκεκριμένη υπόθεση εξαίρεση.

Η Λισίν άσκησε έφεση κατά της απόφασης αυτής. Σύμφωνα με τον Λισίν, το δικαστήριο απέτυχε επίσης να εκτιμήσει τη διακριτική εξουσία που παρέχεται στο δικαστήριο βάσει του άρθρου V (1) (ε) που εξετάζει εάν μια απόφαση αλλοδαπής καταστροφής μπορεί να παρακάμψει τη διαδικασία εκτέλεσης απόφασης διαιτησίας στις Κάτω Χώρες. Το Ανώτατο Συμβούλιο συνέκρινε την αυθεντική αγγλική και γαλλική έκδοση του κειμένου της Συνέλευσης. Και οι δύο εκδόσεις φαίνεται να περιέχουν μια διαφορετική ερμηνεία σχετικά με τη διακριτική ευχέρεια που παρέχεται στο δικαστήριο. Η αγγλική έκδοση του άρθρου V (1) (e) αναφέρει τα εξής:

  1. Η αναγνώριση και η εκτέλεση του βραβείου μπορεί να απορριφθεί, κατόπιν αιτήματος του συμβαλλόμενου κατά του οποίου καλείται, μόνο εάν το μέρος προσκομίσει στην αρμόδια αρχή όπου ζητείται η αναγνώριση και εκτέλεση, αποδεικνύει ότι:

(...)

  1. ε) Το βραβείο δεν έχει καταστεί ακόμη δεσμευτικό για τα μέρη, ή έχει παραμεριστεί ή ανασταλεί από αρμόδια αρχή της χώρας στην οποία ή βάσει του νόμου της οποίας έγινε το βραβείο. "

Η γαλλική έκδοση του άρθρου V (1) (ε) αναφέρει τα εξής:

«1. La reconnaissance et l'exécution de la πρόταση ne seront refusées, sur requête de la partie contre laquelle elle est invoquée, que si cette partie fournit à l'autorité compétente du pay on où la reconnaissance et l'exécution sont demandées la preuve:

(...)

  1. ε) Que la πρόταση n'est pas encore devenue obligatoire pour les party ou ou été annulée ou suspendue par une autorité compétente du pays dans lequel, ou d'après la loi duquel, la πρόταση a été rendue. "

Η διακριτική ευχέρεια της αγγλικής έκδοσης («μπορεί να απορριφθεί») φαίνεται ευρύτερη από τη γαλλική έκδοση («ne seront refusées que si»). Το Ανώτατο Συμβούλιο βρήκε πολλές διαφορετικές ερμηνείες σε άλλους πόρους σχετικά με τη σωστή εφαρμογή της σύμβασης.

Το Ανώτατο Συμβούλιο προσπαθεί να διευκρινίσει τις διαφορετικές ερμηνείες προσθέτοντας τις δικές του ερμηνείες. Αυτό σημαίνει ότι η διακριτική ευχέρεια μπορεί να εφαρμοστεί μόνο όταν υπάρχει λόγος άρνησης σύμφωνα με τη Σύμβαση. Σε αυτήν την περίπτωση αφορούσε λόγο άρνησης που αναφέρεται σε «καταστροφή βραβείου διαιτησίας». Εναπόκειται στη Lisin να αποδείξει με βάση τα γεγονότα και τις περιστάσεις ότι ο λόγος άρνησης είναι αβάσιμος.

Το Ανώτατο Συμβούλιο συμμερίζεται πλήρως την άποψη του Εφετείου. Μπορεί να υπάρξει ειδική υπόθεση σύμφωνα με το Ανώτατο Δικαστήριο όταν η καταστροφή της απόφασης διαιτησίας βασίζεται σε λόγους που δεν αντιστοιχούν στους λόγους άρνησης του άρθρου V (1). Μολονότι το ολλανδικό δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια σε περίπτωση αναγνώρισης και εκτέλεσης, εξακολουθεί να μην ισχύει για απόφαση καταστροφής στη συγκεκριμένη περίπτωση. Η αντίρρηση που έκανε ο Lisin δεν έχει καμία πιθανότητα να πετύχει.

Αυτή η απόφαση του Ανώτατου Συμβουλίου δίνει μια σαφή ερμηνεία με τον τρόπο με τον οποίο το άρθρο V (1) της σύμβασης της Νέας Υόρκης θα πρέπει να ερμηνεύεται σε περίπτωση διακριτικής ευχέρειας που παραχωρείται στο δικαστήριο κατά την αναγνώριση και εκτέλεση μιας απόφασης καταστροφής. Αυτό σημαίνει, εν συντομία, ότι μόνο σε συγκεκριμένες περιπτώσεις μπορεί να παρακαμφθεί η καταστροφή της απόφασης.

Κοινοποίηση